Níkos Papázoglou – Août

Níkos Papázoglou
Νίκος Παπάζογλου

Traduction de
 Αύγουστος – Août

        Nikos Papazoglou

 

 

 

 

Μα γιατί το τραγούδι να ‘ναι λυπητερό

 με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε

 κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά

 ανέβηκε ως τα χείλη μου και με ‘πνιξε

 φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

 Mais pourquoi la chanson est-elle devenue subitement si triste

Qu’elle a  foudroyé mon cœur et l’a laissé en pièces ?

Je me sentais pourtant si joyeux

Et une vague a roulé jusqu’à mes lèvres et a tout a emporté.

« Prends garde !» me dit-elle

 

 Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω

 κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος

 λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ

 ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος

 κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

 Je t’aime, mais je n’ai plus les mots pour te le dire

Et te dire que dans cette douleur infernale et cruelle  

Je tombe et glisse un peu plus Et je sais alors

Que notre voie n’a plus d’issue

« Tiens bon ! » me dit-elle

 

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

 την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

 καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά

 διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

 θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

 Comment puis-je oublier les vagues de ta chevelure dénouée ?

Comment oublier ce sable qui m’ensevelissait quand tu glissais vers moi ?

Comment oublier ces milliers de diamants que tu m’offrais ?

Je viendrai Quoi qu’il arrive

 

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό

 μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε

 από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως

 που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε

 κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει

 D’où vient cette créature angélique ?

D’une extase ? D’une danse magique ?

D’où vient cette lumière qui se cache dans ses yeux ?

De quelle étoile lointaine et oubliée ?

Quelle bonheur de l’avoir vue !

 

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός

 αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται

 μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως

 φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

 και φέγγει από μέσα η φυλακή 

Le ciel tout entier est dans son regard

L’orage, les nuages et jusqu’à l’infini

A la nuit tombée, une lumière d’août

Un éclat de lune qui se lève et qui éclaire

Ma prison du dedans

 

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

 την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

 καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά

 διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

 θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Comment puis-je oublier les vagues de ta chevelure dénouée ?

Comment oublier ce sable qui m’ensevelissait quand tu glissais vers moi ?

Comment oublier ces milliers de diamants que tu m’offrais ?

Je viendrai Quoi qu’il arrive

Traduction Jacky Lavauzelle